Jeffrey - Housing First

Ik weet nog goed hoe alles begon.

Toen mijn relatie met mijn ex stukliep, veranderde mijn hele leven. Samen hebben wij drie kinderen, maar naast de problemen waren er ook schulden en mijn alcoholverslaving. Alles stortte langzaam in elkaar. Uiteindelijk had ik geen huis meer en werd ik dakloos.

In het begin probeerde ik mezelf nog voor te houden dat het tijdelijk was. Eerst kon ik zes maanden bij een vriend terecht. Daarna woonde ik zeven maanden bij mijn ouders. Maar ook daar liep de spanning steeds verder op. Er kwamen ruzies en uiteindelijk vertrok ik. Ik wist niet meer waar ik heen moest. Dat moment voelde alsof ik alles kwijt was.

Zo kwam ik terecht bij de daklozenopvang. Ik weet nog precies hoe groot die stap voelde. Ik liep naar binnen voor een aanmelding, maar ik mocht pas later die avond terugkomen voor een gesprek. Die uren wachten waren zwaar. Schaamte, angst en verdriet gingen door me heen. Toen ik uiteindelijk een bed kreeg toegewezen op een kamer met twee anderen, voelde het alsof mijn oude leven definitief voorbij was.

Het leven in de opvang was hard. Om negen uur 's ochtends moest je de kamer uit en pas om negen uur 's avonds mocht je weer terugkomen. De rest van de dag leefde je eigenlijk op straat. Vooral in de winter was dat verschrikkelijk. De kou trok door alles heen. Soms zat of lag ik op een stuk karton omdat dat nog een beetje warmte gaf.

In die periode heb ik dingen gezien die ik nooit meer vergeet. Veel mensen daar waren beschadigd, net als ik. Er gebeurden dingen die niemand zou moeten meemaken. Een deel van die tijd is voor mij wazig geworden. Alsof mijn hoofd sommige herinneringen heeft afgesloten.

Wanneer je dakloos bent, wil je vaak zo snel mogelijk geld verdienen. Je overleeft van dag tot dag. Na ongeveer een half jaar in de opvang begon ik basecoke te gebruiken. Niet veel later raakte ik ook verslaafd aan heroïne. Mijn leven draaide alleen nog om overleven en gebruiken.

Ik was op. Helemaal op. Ik zag geen uitweg meer en heb in die periode twee keer geprobeerd een einde aan mijn leven te maken.

Toch kwam er onverwacht iets op mijn pad: Housing First. Eerlijk gezegd geloofde ik er eerst niet in. Vanaf mijn jeugd had ik al met hulpverlening te maken. Vaak kreeg ik beloftes, maar uiteindelijk veranderde er weinig. Ik was gewend geraakt aan teleurstellingen. Maar tijdens de gesprekken met Housing First voelde het anders. Er kwam een gesprek met de woningbouw en voor het eerst in lange tijd dacht ik voorzichtig: misschien komt het toch nog goed.

Dat gebeurde precies op het moment waarop ik eigenlijk niet meer wilde leven. En toen kreeg ik een woning. Op het juiste moment. In het begin durfde ik er niet eens echt te blijven. De eerste week sliep ik er nog niet omdat het zo onwennig voelde. Alsof ik elk moment weer alles kwijt kon raken. Uiteindelijk pakte ik mijn spullen, samen met mijn laatste beetje drugs, en ging naar binnen. 

Dat was het moment waarop mijn leven langzaam veranderde.

Ik had bijna niets. Alleen een luchtbed lag in de kamer. Drie weken lang was dat het enige wat ik had. Geen meubels, geen luxe, niets. Maar het was van mij. Mijn eigen plek. Ik gebruikte mijn laatste beetje drugs en daarna stopte ik. Gewoon klaar. Ik verbrak alle contacten met mensen uit dat leven. Niemand wist waar ik woonde.

Natuurlijk kwamen de gedachten soms terug. Soms dacht ik eraan om een dealer te bellen. Zelfs nu krijg ik af en toe nog sms'jes van dealers. Maar ik blokkeer die nummers meteen.

Na een paar weken belde ik mijn ouders. Ondanks alles kwamen ze me helpen. Mijn vader hielp met klussen en meubels halen. Zonder mijn ouders had ik hier niet gestaan. Daar ben ik ze nog iedere dag dankbaar voor. Langzaam begon ik weer iets van een leven op te bouwen.

Ik kreeg twee katjes waar ik enorm veel liefde uit haal. Soms voelen ze als mijn kindjes. Ook het contact met mijn eigen kinderen begon langzaam te herstellen. Inmiddels komen ze iedere vakantie een paar dagen logeren. Dat betekent alles voor mij.

Ik ben schuldenvrij geworden en bouw langzaam mijn methadon af. Ik hoop daar over een paar jaar helemaal klaar mee te zijn. Ook ben ik bezig om hulp te zoeken voor de dingen die ik heb meegemaakt. Drukke ruimtes en veel mensen kunnen nog steeds triggers zijn. Dat neem ik serieus.

Soms kijk ik rond in mijn woning en besef ik hoe ver ik ben gekomen. Twee jaar geleden leefde ik nog op straat en in de opvang. Nu heb ik mijn eigen huis. Mijn huurcontract staat op mijn naam. Voor het eerst voelt een plek echt als thuis. Ik ben er nog niet. Maar ik ben ook niet meer de persoon die ik toen was.

Ik heb weer vertrouwen in het leven gekregen. En voor het eerst in lange tijd kijk ik weer vooruit.

* Heb je zelf gedachten aan zelfdoding, of maak je je zorgen om iemand anders? Praten helpt. Je kunt dag en nacht gratis en anoniem bellen met 113 Zelfmoordpreventie via 113 of 0800-0113, of chatten via www.113.nl.